تذمم

تذمم . [ ت َ ذَم ْ م ُ ] (ع مص ) ننگ داشتن . (تاج المصادر بیهقی ). عیب کردن و ننگ داشتن از کسی . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء). استنکاف و استحیا از کسی . (اقرب الموارد) (المنجد): تذمم الرجل ؛ استنکف . لو لم اترک الکذب تأثماً ترکته تذمماً؛ ای مجانبة للذم . (اقرب الموارد).