تذبال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تذبال . [ ت َ ] (ع مص ) پژمریدن . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : و اما الزهر فیجب ان یجتنی بعد الفقح التام قبل التذبال و السقوط. (کتاب دوم قانون ابوعلی سینا ص ١٥٢ س ١٢). و کلما کانت الاصول .... اقل تذبالاً... فهو فاضل جداً. (همان کتاب ص ١٥٢ س ٢٣).