تدعر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تدعر. [ ت َ دَع ْ ع ُ ] (ع مص ) زشت گون و پیسه گردیدن روی کسی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از المنجد) (از اقرب الموارد). ◄ خبیث و ناپاک شدن . (از المنجد) (از اقرب الموارد) : اخالد هلا اذ سفهت عشیرة کففت لسان السوء ان یتدعرا. (از اقرب الموارد).