تخصص

(تَ خَ صُّ) [ ع. ] (مص ل.)<BR>۱- به چیزی مخصوص شدن.<BR>۲- در کاری مهارت داشتن.<br>

(تَ خَ صُّ) [ ع. ] (مص ل.) ۱- به چیزی مخصوص شدن. ۲- در کاری مهارت داشتن.

تخصص . [ ت َ خ َص ْص ُ ] (ع مص ) خاص گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (المنجد). ◄ یگانه شدن به چیزی . (اقرب الموارد) (المنجد). ◄ (اصطلاح علم اصول ) قسیم تخصیص . خروج شی ٔ از حکم بطبیعت و ذات نه بواسطه ٔ مخصص لفظی . مثلاً اگر گویند «دانشمندان پرهیزکار را اکرام کنید»، دو گروه از این حکم خارج اند:دانشمندان ناپرهیزکار که با قید لفظی «پرهیزکار» خارج شدند و آنرا تخصیص گویند، مردم نادان که بذاته ازتحت حکم خارجند و آنرا تخصص گویند و بعبارت دیگر تخصیص را خروج بواسطه ٔ دلیل لفظی و تخصص را خروج بواسطه ٔ دلیل لبی گویند. رجوع به کتابهای اصول فقه شود.

استادی، چیرگی، مهارت اختصاص، ویژگی خبرگی، کاردانی، کارشناسی

خوش‌شناسی، ویژه کاری، ویژگی، گرایش، کارشناسی، کاردانی، سررشته داری، سررشته