تخت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(تَ) [ په. ] (اِ.) ۱- کرسی، نشیمنگاه. ۲- جایگاه ویژة پادشاه به هنگام بارعام. ۳- نشیمنگاهی با چهارپایه از جنس چوب یا فلز به شکل‌های مستطیل یا مربع. ۴- هر جای مسطح و برابر و هموار. ۵- کف کفش.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اریکه، اورنگ، پات، پیشگاه، سریر، عرش، کرسی، مسند تختگاه، سلطنت‌گاه، مرکزحکومت، مقر شاه صاف، مستوی، مسطح، هموار