تختگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تختگه . [ ت َ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) مخفف تختگاه . محل تخت شاهی : چو شاه جهان ره بدان جام یافت در آن تختگه لختی آرام یافت . خاقانی . ◄ پایتخت : سریری خبر یافت کآن تاجدار بر آن تختگه کرد خواهد گذار. نظامی . رجوع به تختگاه شود.