تختخانی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تختخانی . [ ت َ ت َ نی ی ] (ع ص ) مردی که در زبانش لکنت باشد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تختاخ .(اقرب الموارد) (قطر المحیط). رجوع به تختاخ شود.