تختج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تختج . [ ت َ ت َ ] (معرب، اِ) معرب تخته . (منتهی الارب ). مأخوذ ازتخته ٔ فارسی و بمعنی آن . (ناظم الاطباء). معرب تخته ٔفارسی . (دزی ج ١ ص ١٤٢) (قطر المحیط). ج، تخاتج . (منتهی الارب ) (دزی ) (ناظم الاطباء). رجوع به تخته شود.