تحشیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تحشیم . [ ت َ ] (ع مص ) به خشم آوردن کسی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). به غضب آوردن کسی را. (قطر المحیط) (اقرب الموارد). ◄ تکلیف . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ آزار رسانیدن کسی را. ◄ شرمنده گردانیدن کسی را. (اقرب الموارد) (قطر المحیط).