تجذی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تجذی . [ ت َ ج َذْ ذی ] (ع مص ) دم کشان بانگ کردن کبوتر، ماده را. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).