تبوع

تبوع . [ ت َ ب َوْ وُ ] (ع مص ) اندازه گرفتن ریسمان با گشادن دو دست . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (از المنجد). قولاج کردن به چیزی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). انباع الحبل و تبوع بمعنی واحد. (تاج العروس ج ٥ ص ٢٨٣). ◄ گام فراخ نهادن ناقه در رفتن . ◄ دراز شدن ریسمان . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ امتداد در چیزی و درک غایت آن . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). ◄ غایت هر چیز و تک . یقال ما یدرک تبوعه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ تبوع للمساعی ؛ مد باعه . (اقرب الموارد) (تاج العروس ). و هو مجاز و هو قصیرالباع عاجز و بخیل : قال ابوقیس بن الاسلت الانصاری : واضرب القوس یوم الوغی بالسیف لم یقصر به باعی . (تاج العروس ج ٥ ص ٢٨٤).