تبلح

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبلح . [ ت َ ب َل ْ ل ُ ] (ع مص ) ماندن و ناتوان شدن . (اقرب الموارد) (قطر المحیط). مانده گردیدن . (آنندراج ).