تبغیض

(تَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) دشمن گردانیدن کسی را با دیگری.<BR>۲- (اِمص.) ایجاد دشمنی ؛ ج. تبغیضات.<br>

(تَ) [ ع. ] ۱- (مص م.) دشمن گردانیدن کسی را با دیگری. ۲- (اِمص.) ایجاد دشمنی ؛ ج. تبغیضات.

تبغیض . [ ت َ ] (ع مص ) ضد تحبیب . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). دشمن گردانیدن . (زوزنی ). دشمن داشتن . (دهار). دشمن گردانیدن کسی را بر کسی .(منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : نهی بر اهل تقی ̍ تبغیض شد لیک بر اهل هوا تحریض شد. مولوی .