تبطی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبطی ٔ. [ ت َ ] (ع مص ) پس انداختن کار و تأخیر در آن .(از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ).