تبرزن

تبرزن .[ ت َ ب َ زَ ] (نف مرکب ) چوب بر. (ناظم الاطباء). هیزم شکن . (لسان العجم شعوری ج ١ ورق ٢٨٦ ب ) : در این باغ رنگین درختی نرست که ماند از قفای تبرزن درست . نظامی . هر آن درخت که نَدْهد بری فراخور کام حواله کن به تبرزن که باغبان بگریخت . امیرخسرو (از بهار عجم ). تبرزن درآمد ز هر سو بباغ ز رنج دل باغبانش فراغ . هاتفی (از لسان العجم شعوری ج ١ ورق ٢٨٦ ب ). ◄ زننده ٔ با تبر. (ناظم الاطباء). شمشیرزن . (لسان العجم شعوری ایضاً) : بروز جنگ نتوان مرد گفتن که بددل میشود مرد تبرزن . (لسان العجم شعوری ایضاً).