تبادر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبادر. [ ت َ دُ ] (ع مص ) بهم بشتافتن . (زوزنی ). پیشی گرفتن او را بشتافتن سوی آن . (منتهی الارب ). با هم شتافتن و پیشی گرفتن در کاری . (غیاث اللغات ) (آنندراج ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

پیشی، تعجیل، سبقت، شتاب پیشدستی کردن شتافتن، عجله کردن