تامره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تامره . [ م َرْ رَ ] (اِخ ) ناحیتی است به عراق عرب که شعبه ای از نهروان از آنجا گذرد و آن را هم «تامره » نامند. (از نزهةالقلوب حمداﷲ مستوفی ج ٣ ص ٤٦ و ٢١٩). این نام بضبط یاقوت «تامرا» است . رجوع به تامرا شود.
تامره . [ م َرْ رَ ] (اِخ ) یکی از دو شعبه ٔ آب نهروان به عراق عرب . رجوع به تامره و نزهةالقلوب حمداﷲ مستوفی ج ٣ ص ٤٦ و ٢١٩ شود. این نام بضبط یاقوت «تامرا» است . رجوع بدان کلمه شود.