تازه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(زِ) ۱- (ص.) نو، جدید. ۲- مجازاً خرم، شاداب. ۳- بدیع. ۴- (ق.) اخیر، اخیراً. ؛~به دوران رسیده کنایه از: کسی که تازه به مقامی رسیده و خود را گم کرده، ندید بدید، نوکیسه.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

جدید، مدرن، نو ≠ کهنه ابتکاری، بدیع، بکر، طرفه نوظهور، نوین