تازه بوم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تازه بوم . [ زَ / زِ ] (اِ مرکب ) جا و مقام تازه . منزل خوش و نیک . سرزمین خرم : بفرمود تا نامداران روم برفتند صد مرد از آن تازه بوم . فردوسی . فرستاده برگشت از آن تازه بوم بیامد بنزدیک پیران روم . فردوسی .