تارک نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رَ. نِ) (ص فا.) بالانشین، بلندپایه، والامقام.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رَ. نِ) (ص فا.) بالانشین، بلندپایه، والامقام.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تارک نشین . [ رَ ن ِ ] (نف مرکب ) کسی که بتارک جای دارد. بالانشین . بلندپایه . رفیع. والامقام : زمین را منم تاج تارک نشین ملرزان مرا تا نلرزد زمین . نظامی .