تاج ستان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تاج ستان . [ س َ/ س ِ ] (نف مرکب ) گیرنده ٔ تاج از شاهان . سلب کننده ٔتاج و تخت . ◄ پادشاه پیروز. شاه فاتح . غالب ◄ شاهنشاه . پادشاه بزرگ : خسرو اقلیم بخش، تاج ستان ملوک رستم خورشیدرخش، مالک جان ملوک . خاقانی . اقلیم بخش و تاج ستان ملوک عصر شاهی که عید عصر ملوک است مخبرش . خاقانی . گرچه به شمشیر صلابت پذیر تاج ستان آمدی و تخت گیر. نظامی .