بیهوده کار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیهوده کار. [ دَ / دِ ] (ص مرکب ) کسی که کار بی فایده و بی حاصل میکند. (ناظم الاطباء). میاط: اِهزال ؛ بیهوده کار یافتن کسی را. هَزِل ؛ نیک بیهوده کار. (منتهی الارب ). ◄ مردم ناچیز. ◄ مسخره و لطیفه گو. (ناظم الاطباء).