بیلیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیلیل . [ ب ِ لیِل ْ ] (اِخ ) ادوارد دو. (١٣٦٣ م .) شاه اسکاتلند پسر شاه جان دُ بیلیل . در ١٣٣٢ م . به کمک ادوارد سوم به اسکاتلند تاخت و طرفداران دیوید دوم رامغلوب نمود. پس از بازگشت دیوید از فرانسه (١٣٤١ م .)، هیچگاه قدرتی نیافت . (از دائرة المعارف فارسی ).
بیلیل . [ ب ِ لیِل ْ ] (اِخ ) جان دو. (١٢٤٩ - ١٣١٥ م .) سومین پسر بیلیل (بارون )، در ١٢٩٢ - ١٢٩٦ م . پادشاه اسکاتلند بود. وی پس از مرگ مارگریت دوشیزه ٔ نروژ (١٢٩٠ م .) مدعی سلطنت شد... و تاجگذاری نمود. در ١٢٩٩ م . در فرانسه گوشه گزید. (از دائرة المعارف فارسی ).
بیلیل . [ب ِ لیِل ْ ] (اِخ ) جان دو. بارون انگلیسی (١٢٦٩ م .).مؤسس کالج بیلیل در آکسفرد، نایب السلطنه ٔ الکساندرسوم در اسکاتلند بود ولی بعنوان خیانت برکنار شد.