فرهنگ لغت

بیقیة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بیقیة. [ ب َ قی ی َ ] (ع اِ) نباتی است درازتر از عدس و در کشتها روید و در قوت مانند عدس است نافع مفاصل و قبل و فتق . (منتهی الارب ). رجوع به ترجمه ٔ صیدنه ٔ بیرونی و مفردات قانون ابوعلی چ تهران ص ١٧٠ شود.

معنی بیقیة | فرهنگ لغت