بیدپای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیدپای . (اِخ ) (پیلپای ) نام برهمن افسانه ای که داستانهای قدیم هند را بازگو میکرد. اسم وی در کلیله و دمنه آمده است . (فرهنگ فارسی معین ). بمعنی بیدبا. (آنندراج ). یکی از حکمای هند از ندمای دابشلیم . (ناظم الاطباء). رجوع به بیدبا و بیدپا و رجوع به یشتها ج ٢ ص ٣٥ و تاریخ ایران باستان ج ٣ ص ٢٣٢٤ (حاشیه ) و شرح حال رودکی ص ٥٨٧، ٥٢٣، ٨٤٥، ٨٥٦، ٨٨٢، ٨٨٦ و ٩١٠ شود.