بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶

خامشی در پرده سامان تکلم‌کرده است از غبار سرمه آوازی توهم کرده است بی‌توگر چندی درین محفل به عبرت زنده‌ایم بر بنای ما چو شمع آتش ترحم‌کرده است تا خموشی داشتیم آفاق بی‌تشویش بود موج این بحر از زبان ما تلاطم‌کرده است از عدم ناجسته شوخیهای هستی می‌کنیم صبح ما هم در نقاب شب تبسم‌کرده است معبد حرص آستان سجده بی‌عزتی‌ست عالمی اینجا به آب رو تیمم‌کرده است هیچکس مغرور استعداد جمعیت مباد قطره راگوهر شدن بیرون قلزم‌کرده است خام‌طبعان ز فشار رنج دهر آزاده‌اند پختگی انگور را زندانی خم‌کرده است غیبت ظالم‌گزندش‌کم میندیش از حضور نیش عقرب نردبانها حاصل‌از دم‌کرده است سحرکاریهای چرخ از اختلاط بی‌نسق خستگی اطوار مردم راسریشم کرده است آن تپش‌کز زخم حسرتهای روزی داشتیم گرد ما را چون سحرانبارگندم‌کرده است این‌گلستان، غنچه‌ها بسیار دارد، بوکنید در همین‌جا بیدل ما هم دلی‌گم‌کرده است