بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱

چون سایه بس‌که‌کلفت غفلت سرشت ماست بخت سیاه نامه اعمال زشت ماست گردون به فکر آفت ماکم فتاده است مانند خم، همیشه، سرما و خشت ماست چون غنچه درکمین بهاری نشسته‌ایم چاکی اگر دمد زگریبان بهشت ماست در سینه دل به ضبط نفس آب‌کرده‌ایم ناقوس از ستم‌زده‌های کنشت ماست سودای طره‌ات ز سر ما نمی‌رود چون شعله دوددل رقم‌سرنوشت ماست تهمت مبند بیهده بر دوش وهم غیر خار وگل بساط جهان خوب و زشت ماست اشکی ز الفت مژه دل برگرفته‌ایم هر دانه‌ای‌که ریشه ندارد زکشت ماست پوشیده نیست جوهر نظاره مشربان آیینه لختی ازدل حیرت سرشت ماست بیدل بنای ریخته درد الفتیم گرد جفا و داغ الم خاک و خشت ماست