بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۵۰۳

حذر ز راه محبت‌که پر خطرناک است تو مشت خار ضعیفی و شعله بیباک است توان به بیکسی ایمن شد از مضرت دهر سموم حادثه را بخت تیره تریاک است به اختیارنرفتیم هر کجا رفتیم غبار ما ونفس، حکم صید وفتراک است ز بس زمانه هجوم‌کساد بازاریست چو اشک‌گوهر ما وقف دامن خاک است چگونه‌کم شود از ما ملامت زاهد که صد زبان درازش به چوب مسواک است ازین محیط‌که در بی‌نمی‌ست توفانش کسی‌که‌آب رخی بردگوهرش پاک است غبار حادثه حصنی است ناتوانان را کمند موج خطر ناخدای خاشاک است ز خویش رفتن ما رهبری نمی‌خواهد دلیل قافله صبح سینه چاک است نیامده‌ست شرابی به عرض شوخی رنگ جهان هنوز سیه‌مست سایه تاک است چه وانمایمت از چشمبند عالم وهم که خودنمایی آیینه در دل خاک است زمانه‌کج‌منشان را به برکشد بیدل کسی‌که راست بود خارچشم افلاک است