بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۳۳۳

چیست آدم مفردکلک دبیرستان رب کاینهمه اوضاع اسمارست ترکیبش سبب زاده علم موالیدش جهان ماء و طین لم‌یلد لم‌یولدش آیینه اصل و نسب از تصنع‌گر همه ما وتو آرد بر زبان میم و نون دارد همان شکل‌گشاد و بست لب احتمالات تمیزش وهم چندین خیرو شر آفتابی در وبال تهمت رأس و ذنب آن سوی کون و مکان طیار پرواز انتظار ششجهت وارستگی آغوش و آزادی طلب آهوان دشت فطت را خیال او، ختن کارگاه شیشه افلاک را فکرت حلب نور از او بی‌احتجاب و ظلمت از وی بی‌کلف ذات عالمتاب او خورشید روز و ماه شب حاصل رد وقبول انقسام خوب وزشت انفعالش دوزخ و اقبال فردوس طرب شور عشق از فتنه‌آهنگان قانون دماغ شرم حسن از سایه‌پروردان مژگان ادب از هزار آیینه یک نوریقینش منعکس از دو عالم نسخه‌اش یک نقطه دل منتخب با همه سامان قدرت شخص تسلیم اعتبار باکمال‌کبریایی پیکر بیدل لقب