بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۷۱۱

درین مکتب که باز آن طفل بازیگر کند بازی که از علم آنچه تعلیمش دهی از برکند بازی به قانون ادب سازان بزم دل چه پردازد هوس مستی که جای باده در ساغر کند بازی نشاط طبع در ترک تکلف بیش می‌باشد به خاک از فرش زرین طفل رنگین‌تر کند بازی اسیر چرخم و شد عمرها کز شوق می‌خواهم سپندم یک تپش بیرون این مجمرکند بازی نمی‌دانم چه پردازد هوس در خانه گردون مگر باگردکانی چند ازین اخترکند بازی به غیر از سوختن چیزی ندارد فرصت کارت شرر اول به دود آخر به خاکستر کند بازی به خاک ز لهو مفکن جوهر پرداز همت را کبوتر مایل پستی‌ست هرگه سرکند بازی بدو نیک جهان رقاص وهم هستی است اما کجا رندی‌کزین بازیچه بیرونترکند بازی نگه‌گر نیستی اشکی شو و از خویش بیرون آ چو مژگان چند پروازت به بال و پرکند بازی قد پیری نمودارست طفلی تا به‌کی بیدل کچه در خاک پنهان‌کن مبادت ترکند بازی