بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۲۹۵

تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم کو درد که لختی به دل ریش نشینم یک چشم زدن الفت اشک و مژه کم نیست ظلمست درین غمکده زین بیش نشینم در آتش امید سپندم منشانید ناجسته ز خود چند به تشویش نشینم گردون دو نفس نقش حصیرم نپسندید تا پهلوی آسایش درویش نشینم آب گهرم چند درین کینه پرستان ممنون دم تیغ و سر نیش نشینم از نقش قدم سرکشی ناز نشاید تا محو شدن به که ادب کیش نشینم بر دامن پاک تو غبارم من بیدل مگذار که دیگر به سر خویش نشینم