بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۸۱

تجدید سحرکاری‌ست در جلوه‌زار عنقا صدگردش است و یک‌گل رنگ‌بهار عنقا هرچند نوبهاریم یا جوش لاله‌زاریم باغ دگر نداریم غیر ازکنار عنقا سطری نخواند فطرت ز درسگاه تحقیق تقویمها کهن‌کرد امسال و پار عنقا آیینه جزتحیر اینجا چه نقش بندد از رنگ شرم دارد صورت‌نگار عنقا تسلیم‌عشق بودن مفت‌است هرچه باشد ما را چه‌کار وکو بار درکار و بار عنقا شهرت‌پرستی وهم تا چند باید اینجا نقش نگین رهاکن‌ای نامدار عنقا هم‌صحبتیم و ما را ازیکدگر خبر نیست عنقا چه وانمایدگر شد دچار عنقا نایابی مطالب معدوم کرد ما را دیگرکسی چه یابد در انتظار عنقا مرگ است آخرکار عبرت‌نمای هستی غیر از عدم‌که خندد بر روزگار عنقا زیرپرندگردون، رسواست خلق مجنون عریانی‌که پوشد این جامه‌وار عنقا گفتیم بی‌نشانی رنگی به جلوه آرد ما را نمود بر ما آیینه‌دار عنقا در خاکدان عبرت غیر از نفس چه داریم پر روشناست بیدل شمع مزار عنقا