بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۰۴

حرف پیری داشتم لغزیدنم دیوانه‌کرد قلقل این شیشه رفتار مرا مستانه‌کرد با رطوبتهای پیری برنیامد پیکرم از نم این برشکال آخرکمانم خانه‌کرد دل شکستی دارد اما قابل اظهار نیست ازتکلف موی چینی را نباید شانه‌کرد پیش از ایجاد امتحان سخت‌جانیهای عشق تیغ ابروی بتان را سر بسر دندانه کرد خانمانسوز است فرزندی که بیباک اوفتد اعتماد مهر نتوان بر چراغ خانه کرد حسن در هر عضوش آغوش صلای عاشق است شمع سر تا ناخن پا دعوت پروانه کرد عالمی ز لاف دانش ربط جمعیت‌گسیخت خوشه را یک سر غرور پختگی‌ها دانه کرد هیچکس یارب جنون مغرور خودبینی مباد آشناییهای خویشم از حیا بیگانه کرد صد جنون مستی است در خاک خرابات غرض حلقه بر درها زدن ما را خط پیمانه کرد تاگشودم چشم یاد بستن مژگان نماند عبرت این انجمن خواب مرا افسانه کرد عمرها بیدل ز-شم خلق پنهان زفستفم عشق خواهد خاک ما را گنج این ویرانه کرد