بیت القصیده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیت القصیده . [ ب َ تُل ْ ق َ دَ ] (ع اِ مرکب ) شاه بیت . بیت القصیده آنست که نخست شاعر را معنی در خاطر آید و آنرا نظم کند و بناء قصیده بر آن نهد و ممکن باشد که در قصیده بهتر از آن بیت بسیار افتد و عامه شعراء بیت القصیده آنرا خوانند که بهترین ابیات قصیده بوده . (المعجم فی معاییر اشعار العجم ). بیت الغزل و بیت القصیده، بیتی که از جمیع ابیات هر دو قسم، لفظاً ومعناً دل پسند و مطبوع باشد. (آنندراج ) : بر دو لعل آن دو عنبرین مصرع هست بیت القصیده ای خط تو. علی نقی کمره ای (از آنندراج ). رجوع به بیت الغزل شود.