بی همت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی همت . [ هَِ م ْ م َ ] (ص مرکب ) (از: بی + همت ) که همت ندارد. فاقد همت . کاهل . (ناظم الاطباء). رجوع به همت شود. ◄ آنکه ثابت قدم نباشد. (آنندراج ). بی ثبات . (ناظم الاطباء) : جناب عشق بلند است همتی حافظ که عاشقان ره بی همتان بخود ندهند. حافظ. ◄ بدون سعی و کوشش . ◄ بدون هوس . ◄ فروتن . ◄ بی غیرت . (ناظم الاطباء). رجوع به همت شود.
واژگان فارسی سره واژهدان
ناکوشا
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی