بی قولی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بی قولی . [ ق َ / قُو ] (حامص مرکب ) بی اعتباری . بی اعتمادی در گفتار. (ناظم الاطباء). بدعهدی . بدقولی . خلف عهد. (یادداشت مؤلف ). رجوع به قول شود.