بی غم

بی غم . [ غ َ ] (ص مرکب ) (از: بی + غم ) آنکه غم نداشته باشد. (آنندراج ). بی رنج . بدون اندوه . عاری از حزن و ملامت . (ناظم الاطباء). بی اندوه . بدون غصه . خلی . سالی . (یادداشت مؤلف ) : بدو گفت دانی که کس در جهان ندارد دل بی غم اندر نهان . فردوسی . گر آنجا که رفتی خوش و خرمست چنان چون بباید دلت بی غمست . فردوسی . همه همچنان شاد و خرم زیید بی آزار باشید و بی غم زیید. فردوسی . ای سرای تو نعیم دگر و زائر تو سال و مه بی غم و دلشاد نشسته به نعیم . فرخی . تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی . سعدی . دلم تا عشقباز آمد درو جز غم نمی بینم دلی بی غم کجا جویم که در عالم نمی بینم . سعدی . ما بی غمان مست ِ دل از دست داده ایم همراز عشق و همنفس جام باده ایم . حافظ. اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست رهروی باید جهانسوزی نه خامی بی غمی . حافظ. ◄ (در تداول عامه ) بی درد. ◄ بیرگ . (فرهنگ عامیانه ٔ جمالزاده ). بی خیال . لاقید.

بی‌رنج، بی‌اندوه

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی