بی عاقبت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی عاقبت . [ ق ِ ب َ ] (ص مرکب ) (از: بی + عاقبت )بی فرجام . نافرجام . آنچه سرانجامش نیکو نبود و ببدی انجامد. (ناظم الاطباء) : پاداش کردار نامحمود این بدکردار بی عاقبت چیست ؟ (سندبادنامه ص ٢٣٠). اما دستوران بی عاقبت، ابروار پیش آفتاب عدل او حجاب گشته اند. (سندبادنامه ص ١٣٤). و رجوع به عاقبت شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی