بکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بکی . [ ب َک ْ کی ] (ص نسبی ) منسوب است به بعلبک چه منسوب به این شهر را بعلی و بکی هردو گویند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). و رجوع به بعلبک شود.
بکی . [ ب َ کی ] (ع اِ) نباتی است، بکاة یکی آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به بکا و بکاء شود.
بکی . [ ب ُ کی ی ] (ع اِ) ج ِ باک و باکی . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ).