بکری

بکری . [ ب َ ] (ص ) مست . (آنندراج ) : باز خم باده پریخانه شد دختر رز، بکری پیمانه شد. میرزا معز فطرت (از آنندراج ).

بکری . [ ب َ ] (ص نسبی ) منسوب به ابوبکر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ منسوب به بنی بکربن عبدمناف . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از سمعانی ) (آنندراج ). ◄ منسوب به بنی بکربن وائل . (منتهی الارب ) (از سمعانی ) (آنندراج ). ◄ منسوب به بکربن عون نخعی . (از سمعانی ).

بکری . [ ب ِ ] (حامص ) دوشیزگی . بکر بودن . ♦ بکری داشتن ؛ دوشیزگی داشتن . بکارت داشتن : من آن زن فعلم از حیض خجالت که بکری دارم و شویی ندارم . خاقانی . ◄ تازگی . نوی . ◄ ابداع . ابتکار : سرحد خلقت شده بازار او بکری قدرت شده در کار او. نظامی .