بکان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بکان . [ ب َ ] (اِخ ) دهی از دهستان ایزج بخش اردکان شهرستان شیراز. سکنه ٔ آن ١٠٤ تن . آب از چشمه و قنات . محصول آنجا غلات، حبوب . شغل اهالی آن زراعت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).
بکان . [ ب ُک ْ کا ] (ع اِ) ج ِاَبک ّ. (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به ابک شود.