بکار

بکار. [ ب ِ ] (ص مرکب، ق مرکب ) در کار و مشغول . مشغول بکار. (ناظم الاطباء). مشغول . ◄ بافایده . (ناظم الاطباء). مفید. محتاج الیه . لازم . ضروری . (یادداشت مؤلف ) : ز هر چش ببایست و بودش بکار بدادش همه بی مر و بی شمار. فردوسی . درم نیز چندانکه بودش بکار ز دینار وز گوهر شاهوار. فردوسی . نکورای و تدبیر او مملکت را بکار است چون هر تنی را روان . فرخی . دست او جود را بکارتر است زآنکه تاری چراغ را روغن . فرخی . هرکه پیاده بکار نیستمش نیست بکار او همان سوار مرا. ناصرخسرو. هر ذره که هست اگر غبارست در پرده ٔ مملکت بکارست . نظامی . ◄ مستعمل . (ناظم الاطباء).

بکار. [ ب ِ ] (حرف اضافه + اسم ) ♦ بکاری پرداختن ؛ اشتغال بدان . (از منتهی الارب ). ♦ بکاری در شدن ؛ آغاز کردن کاری . اشتغال بکاری . شروع کردن کاری . ♦ بکاری قیام کردن ؛ انتصاب . (از تاج المصادر بیهقی ). تولی . (ترجمان القرآن ). ♦ بکاری نصب کردن ؛ بکاری گماشتن . منصوب کردن به شغلی . به کاری واداشتن . و رجوع به کار شود. ♦ بکاری واداشتن ؛ بکاری گماشتن . بکاری نصب کردن .

بکار. [ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ بَکرَة. (از منتهی الارب ). رجوع به بکرة شود. ج ِ بَکر یا بُکر (آنندراج ). رجوع به بکر شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی