بوچ

بوچ . (اِ) اندرون دهان . (برهان ) (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ).

بوچ . [ ب َ / بُو ] (اِ) خودنمایی و کر و فر. (برهان ) (انجمن آرا) (جهانگیری ) (رشیدی ). آنرا بوش هم گویند. (جهانگیری ). خودآرایی . (فرهنگ فارسی معین ) (ناظم الاطباء). ◄ حشمت . شوکت . ◄ توانایی . ◄ وقار. (فرهنگ فارسی معین ) (ناظم الاطباء). و رجوع به بوج شود.