بومه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بومة. [ م َ ](ع اِ) جغد. بوم . مذکر و مؤنث در هر دو یکسان است .(ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). رجوع به بوم شود.
بومه . [ م َ ] (اِ) برق و آتشی که از سم اسب خیزد. (ناظم الاطباء) (اشتینگاس ).
بومه . [ م ِ ] (اِخ ) دهی از دهستان شش ده قره بلاغ است که در بخش مرکزی شهرستان فسا واقع است . و ٣٦٦ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧).