بوقتب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(قَ تَ) [ ع. ابوقَتَب ] (اِ.)<BR>۱- پدرپالان، پالان دار.<BR>۲- کنایه از: مردم احمق و نادان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(قَ تَ) [ ع. ابوقَتَب ] (اِ.) ۱- پدرپالان، پالان دار. ۲- کنایه از: مردم احمق و نادان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوقتب . [ ق َ ت َ ] (ع اِ مرکب ) کنایه از مردم دنیاپرست و بد و احمق : طاعت و احسان و علم و راستی را برگزین گوش چون دادی به گفت بوقماش و بوقتب . ناصرخسرو (دیوان چ تهران ص ٢٧). رجوع به ابوقتب شود.