بوشهر

بوشهر. [ ش ِ ] (اِخ ) شهر بوشهر. مرکز شهرستان بوشهر است که در انتهای شمال باختری شبه جزیره ٔ بوشهر واقع شده است . محل اولیه ٔ شهر مزبور در ١٢کیلومتری محل فعلی و نام آن ری شهر بوده که در زمان نادرشاه از لحاظ مناسب بودن محل برای بندرگاه و ساختمان شهر، محل فعلی انتخاب گردیده و در زمان کریم خان زند توسعه یافته است . قبل از احداث بندر شاپور و کشیده شدن خطآهن سرتاسری، این بندر از لحاظ نظامی و اقتصادی دردرجه ٔ اول اهمیت بوده و حالیه بصورت بندر درجه ٔ دوم درآمده است . فاصله ٔ این شهر تا شیراز ٢٩٥ و تا بندرلنگه در حدود ٦٠٠ کیلومتر است . عمق دریا در اطراف این بندر، کم میباشد و بهمین علت کشتی های بزرگ جنگی وتجارتی، قادر به پهلو گرفتن در بندرگاه شهر نیستند و ناگزیرند بفاصله ٔ ٦ الی ٨ کیلومتری بندرگاه لنگر بیندازند. آب مشروب شهر از باران و یک رشته قنات که بوسیله ٔ لوله وارد شهر میشود، تأمین میگردد. سکنه ٔ شهر ٣٠٥٤٢ تن است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧).

بوشهر. [ ش ِ ] (اِخ ) شهرستان بوشهر یکی از شهرستان های هشتگانه ٔ استان هفتم است که از جنوب و باختر به خلیج فارس و از خاور به شهرستان لار و فیروزآباد و از شمال خاوری به شهرستان کازرون محدود میشود. ارتفاعات معروف این ناحیه عبارتند از: قله ٔ کلات بوریال در ناحیه جنوبی تنگستان (به ارتفاع ٨٣٠ متر)، قله ٔ دررنگ درناحیه ٔ کنگان کو، کجور (به ارتفاع ١٦٠٣ متر)، کوه بزیر در خاور برازجان (به ارتفاع ١٤٢٠ متر) و کوه کنیگان در همان ناحیه (به ارتفاع ٢٦٠٠ متر) و کوه سیاه در صحرای دشت پسنگ (به ارتفاع ١٥٠٠ متر). از رودخانه های مهم این شهرستان میتوان رود مند، رود حله، رود شور و رود اهرم را نام برد. این شهرستان از هفت بخش : بخش مرکزی، برازجان، اهرم، خورموج، کنگان، دیلم، گناوه تشکیل یافته و کلاً دارای ٦٣٣ قریه و قصبه و ٢٢١٠٠٠تن سکنه میباشد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧).