بوسه گاه

بوسه گاه . [ س َ / س ِ ](اِ مرکب ) بوسه جای . جائی که بر آن بوسه زنند. (آنندراج ). جای بوس . لب . بوسگه . بوسگاه . (ناظم الاطباء). محل بوسه . جای بوسه . (فرهنگ فارسی معین ) : از بوسه گاه خوبان شکّرشکار باش تا پیشگاه باشی و اقبال پیشکار. سوزنی . یاد او خورده است خاقانی از آنک بوسه گاهش دست خمارآمده ست . خاقانی . جسم تو کو بوسه گاه خلق بود چون شود در خانه ٔ کور و کبود. مولوی . رگ دست ترا کز رشته ٔ جان است نازکتر طبیب بی مروت بوسه گاه نیشتر کرده . امیرخسرو(از آنندراج ). ♦ بوسه گاه شناس ؛ شناسنده ٔ جای بوسه : جدا نمیشود از پیش لعل میگونش چه بوسه گاه شناس است حال موزونش . صائب (از آنندراج ).