بوسه ستان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوسه ستان . [ س َ / س ِ س ِ ] (نف مرکب ) بوسه ستاننده . بوسه گیرنده . ستاننده ٔ بوس : چو وقت باده بود باده گیر و باده گسار چو وقت بوسه بود بوسه بخش و بوسه ستان . فرخی (دیوان ص ٢٧٥). این پرده گر نه صخره ٔ کعبه است پس چرا لبهای عرشیان همه بوسه ستان اوست . خاقانی .