بوسه دان

بوسه دان . [ س َ / س ِ ] (اِ مرکب ) کنایه از دهان . (آنندراج ). دهان . (فرهنگ فارسی معین ) : مگر در خلوتی آیینه تنها یافتی خود را که از نقش حیا ساده است مهر بوسه دان تو. صائب (از آنندراج ).