بوالفضول
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بُ لْ فُ) [ ع. ] (ص.) بیهوده گو.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بُ لْ فُ) [ ع. ] (ص.) بیهوده گو.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوالفضول . [ بُل ْ ف ُ ] (ع ص مرکب ) کنایه از یاوه گو. (آنندراج ). بیهوده گوی . (ناظم الاطباء) : این ابلهان که بی سببی دشمن منند بس بوالفضول و یافه درای وزنخ زنند. سنایی . همه جور زمانه بر فضلاست بوالفضول از جفاش زاستر است . خاقانی . ای بسا بوالفضول کز یاران آورد کبر درپرستاران . نظامی . چو من خرسندم و بخشنده خشنود تو نقد بوالفضولی خرج کن زود. نظامی . از آن بوالفضولان بسیارگوی و از آن بوالحکیمان دیوانه خوی . نظامی . گفت مکشوف و برهنه بی غلول بازگو رنجم مده ای بوالفضول . مولوی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی